Moderne geneeskunde is sterk in acute zorg, maar blijft reactieve geneeskunde met focus op symptomen en eindschade. Preventieve geneeskunde duikt onder de ijsberg en zoekt vroegtijdig naar processen die later chronische ziekte veroorzaken, zoals insulineresistentie (diabetes ontstaat vaak over 10–20 jaar), ontregeld lipidenmetabolisme en laaggradige micro-inflammatie. Via casussen (hartinfarct, diabetes, heupfractuur door osteoporose en dementie) wordt duidelijk dat ‘plots’ ziek worden meestal het eindpunt is van jaren gemiste signalen. Een kernboodschap is dat lifespan niet gelijk is aan healthspan: mik op een ‘health box’ waarin je tot laat functioneel blijft (bv. wandelen, tillen en reizen op 85). De wetenschap rond veroudering wordt gekaderd via de ‘hallmarks of aging’ en biomarkers zoals telomeren en mitochondriën, met realisme over meetbare grenzen. De spreker waarschuwt ook voor cognitieve biases en voor mediahypes rond infusen, stamcellen en supplementen zonder stevige basis. Daarom wordt “longevity” gedefinieerd als gezondheid optimaliseren, niet als één wonderinfusie;